چقدر دوست داشتم يک نفر از من می پرسيد چرا نگاه هايت آنقدر غمگين است ؟

                  چرا لبخندهايت آنقدر بی رنگ است ؟

                                    اما افسوس

      هيچ کس نبود هميشه من بودم و من و تنهايی پر از خاطره

                آری با تو هستم .. با تويی که از کنارم گذشتی

                               و حتي يک بار هم نپرسيدی

                        چرا چشم هايت هميشه بارانی است.